05.12.10

Carta ao paisano Varela verbo do xuíz Garzón

“Algo os ofende, porque sí, en el hombre y su tarea” (“A sus paisanos”, de Luis Cernuda)

| Posted in Artigos | Comentarios desactivados en Carta ao paisano Varela verbo do xuíz Garzón
05.12.10

O ‘HOTEL’ DOS EMIGRANTES (Porto de Bos Aires)


O país portátil, a nación do desexo
Xunto co “poema visual”, inspirado na vella sala de cuarentena do ironicamente chamado “Hotel dos Emigrantes”, na Dársena de Bos Aires, rescato este texto, en lembranza de Chacabuco, 955, e a prol do voto dos emigrantes nas eleccións galegas. E fágoo fronte ao desnorte do actual nacionalismo galego que xustamente debería encabezar a campaña para defender o espazo dos dereitos democráticos aquén e alén das fronteiras “estatais”. A subtracción do voto emigrante reforzaría un proceso de demouca, deconstrucción e desuniversalización de Galicia. Coido que é un grave erro táctico, estratéxico e óptico que se debería revisar con urxencia e que só vai beneficiar á dereita que acabará tecendo aínda máis a arañeira na diáspora, mentres o galeguismo e a esquerda, e especialmente o galeguismo, fican de “malos da película”. Que paradoxo! Fóra de xogo os que sobreviviron no corazón do exilio e da emigración. Algúns maxíns tan benintencionados como despistados historicamente, ou non entenden ou desentenden ou caen nunha visión territorial administrativa e provinciana do que Galicia é, esquecendo que unha comunidade está integrada pola xente que partilla dereitos e vontade para formala. Os esforzos dos galegos “metropolitanos” deberían orientarse ao mantenimento dos dereitos dos nosos emigrantes e, ao tempo, á conquista dos dereitos de participación política dos inmigrantes que actualmente viven e traballan na nosa terra, que son os nosos conveciños veñan de onde veñan e fan que Galicia non esmoreza, como dicía un vello do Courel, “desadornada de xente”. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Emigración, Fotografía, Lugares da Memoria, Poemas | Comentarios desactivados en O ‘HOTEL’ DOS EMIGRANTES (Porto de Bos Aires)
05.9.10

GIUSEPPE VERDI E A “GUERRA SUCIA” CONTRA O GALEGO

Giuseppe Verdi estaba tan comprometido coa liberdade, na vida e na creación, que sempre resulta actual. Está moi ben que miles de persoas vibren en A Coruña, no festival de Opera, cando se pon en escena algunha das súas obras. Así foi o ano pasado co seu “Macbeth” e foi o sábado, 8 de maio, coa Messa di Requiem, dedicada a súa compañeiro de loitas o poeta Manzoni. Mais estaría ben tamén que ademais do goce estético das obras de Verdi se sentira algo do que el expresou a respecto da humanidade. É dicir, que deixaramos “voar os pensamentos” (Va, pensiero, sull’ali dorate…) e sentir até que punto nos poden interpelar sobre o mundo no que vivimos. E moi en particular na Galicia de hoxe, onde se está a perpetrar, con tantas conciencias en suspenso, o espolio da biodiversidade, na natureza e na cultura, e a subtracción do máis valioso patrimonio da nosa historia: o idioma de Galicia. A máis complexa e laboriosa creación espiritual: a lingua de Galicia. Falamos outras linguas, mais Galiza foi o berce do galego ou galego-portugués, que hoxe é unha lingua universal. De non mediar axiña unha reacción masiva contra o sinistro e torvo decreto do actual Goberno para o galego no ensino, de non pararse esta “guerra sucia” contra o galego, estariamos baixando un chanzo máis na degradación como pobo e situándonos en coordenadas límites cara a extinción real da lingua a mediados deste século. A igual que na defensa dos recursos naturais, o compromiso de conservación da lingua é unha obriga ética coas xeracións do futuro e co resto da humanidade: correspóndenos a custodia dese valor.
Os miles de persoas que escoitan as obras de Verdi engaioladas no palacio da Opera da Coruña, e que aplauden con paixón durante longos minutos, farían ben en pensar durante uns segundos que fíos hai hoxe entre aquilo que Verdi expresou de xeito sublime e o que sucede neste tempo de nós:
Va, pensiero, sull’ali dorate,
va, ti posa sui clivi, sui colli,
ore olezzano tepide e molli
l’aure dolci del suolo natal!
(…)
Oh, mia patria si bella e perduta
Oh, remembranza si cara e fatal!

(O canto dos escravos hebreos en “Nabucco”)

| Posted in Artigos, Ecoloxía | Comentarios desactivados en GIUSEPPE VERDI E A “GUERRA SUCIA” CONTRA O GALEGO
05.8.10

To overcome the bleakest of situations

FICTION REVIEW: Books Burn Badly By Manuel Rivas, translated by Jonathan Dunne, Harvill Secker, 548pp, http://www.irishtimes.com/newspaper/weekend/2010/0417/1224268509115.html

reviewed by ALISON RIBEIRO DE MENEZES

BOOKS BURN BADLY is a novelistic tour-de-force by Galician writer, Manuel Rivas. Much longer than his previous works, this hefty tome is the major book that his readers have been waiting for. It’s not that Rivas’s previous works failed to convince. The power and enchantment of both The Carpenter’s Pencil and the stories of Vermeer’s Milkmaid clearly announced the emergence of a formidable narrative talent. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Criticas, literatura | Comentarios desactivados en To overcome the bleakest of situations
05.3.10

Teses de Filosofía da Historia (I)

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/hl_RSYvS9Wo" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

| Posted in Ecoloxía, Ensaio, literatura, Lugares da Memoria, Poemas, video | Comentarios desactivados en Teses de Filosofía da Historia (I)
05.3.10

ASÍ SE FAI UN POEMA

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/DjWpSodu1d0" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

| Posted in Ecoloxía, Lugares da Memoria, Poemas, video | Comentarios desactivados en ASÍ SE FAI UN POEMA
05.3.10

TOXO QUE TERMA DO HUMUS DO CEO

MVI_416

| Posted in Ecoloxía, Lugares da Memoria, video | Comentarios desactivados en TOXO QUE TERMA DO HUMUS DO CEO
04.19.10

OUTRA VEZ, OUTRA VEZ, OUTRA VEZ

Juan Gelman está estes días entre nós con esa condición de “Galego Escritor Universal”. Esa boa idea de que en Galicia pouse a esfera. Tecer o país da empatía. Ser brasón de náufragos, emigrantes e exilados. Ser nación de diáspora. Iso que tamén nos queren roubar coa complicidade de moitos despistados: o voto dos ausentes. Galicia naceu e renaceu na emigración, no exilio e nas factorías dos soños transatlánticos. Se nos amputan a diáspora, se escachizan a nosa “aldea global”, entón si, o derradeiro que apaghe a lus. Ficaremos nunha neo-provincia, votando os fantasmas interiores nos marmóricos predios da única industria en expansión: as Pompas Fúnebres. O voto dos emigrantes non é un atraso, non; pola contra, no mundo de hoxe é un espazo máis dos dereitos humanos e de partillar identidades. O que teñen que facer os políticos preguiceiros e pór en marcha dunha vez un sistema honesto de votación, que é, por certo, o que demandan os colectivos de emigrantes. Mais sempre é máis doado sacar a motoserra. Se se consuma, será outro paso, talvez o máis grave, no proceso de deconstrucción e subtracción: esgazar a Galicia territorial da Galicia da diáspora. Cómpre volver a reinvidicar a saudade, esa reserva de melancolía activa.
Dende hai tempo, nese mester de re-existir, préstame moito ler un poema de Juan Gelman, do libro “Si dulcemente” (escrito no exilio), moi sinxelo na feitura e moi denso de información histórica sentipensante,

ESPERAN
Vamos a empezar la lucha otra vez / el enemigo
está claro y vamos a empezar otra vez /
vamos a corregir los errores del alma/
sus malapenas / sus desastres / tantos compañeritos

derramados / hijitos derramados / vamos
a empezar / llegó el día con su
recordación de muerte / llegó la
noche con su recordación de muerte

llegó la muerte con su recordación/
nosotros vamos a empezar otra vez/
otra vez vamos a empezar/
otra vez vamos a empezar nosotros

contra la gran derrota del mundo/
compañeritos que no terminan/ o
arden en la memoria como fuegos/
otra vez/otra vez/ otra vez

| Posted in Artigos, Emigración, Poemas | Comentarios desactivados en OUTRA VEZ, OUTRA VEZ, OUTRA VEZ
04.17.10

XA NUNCA MÁIS UN DEUS CONFIARÁ NO MUNDO (John Montague)

| Posted in Ecoloxía, Fotografía, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en XA NUNCA MÁIS UN DEUS CONFIARÁ NO MUNDO (John Montague)
04.13.10

O INCESTO CATASTRAL

Xa hai tempo que os políticos deixaron de utilizar en discursos a expresión Nai Terra ou Terra Nai, ou a aínda máis solemne de “Galicia, Nai e Señora”, tan cara aos conservadores que pregoaban un galeguismo do sentimento.
Que pasou? Que vén de pasar?
O incesto.
A violencia catastral é o xeito de denominar á vez o proceso especulativo e a desfeita territorial. Todo o que estamos a ver, dende a demouca legal aos proxectos en zonas de protección, indica a verdadeira natureza da chamada política urbanística: o incesto catastral.
Así que cando oimos: “Eu quero moito a miña Terra”. Debemos entender: “Quero foder á miña Nai!”.

| Posted in Artigos, Ecoloxía | Comentarios desactivados en O INCESTO CATASTRAL