05.18.10

MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)


Todo o que pasou ó meu pobo, pasoume a min.
Todo o que pasou ó home, pasoume a min.
Así falou Uxío Novoneyra, a quen hoxe lembramos na terra na que el fixo que pousase a esfera para ser un centro do universo. O Courel, Galicia, a estrela do luceiro, os círculos todos do cosmos estaban aí, mais alguén tiña de termar, tiña de lindar, tiña de chamar polo soño da esfera para que pousase aquí. E facer do Courel a un tempo un escenario e un miradoiro sen paredes. Así que, por mor d’Os Eidos, dese primeiro círculo poético Uxío Novoneyra, podemos dicir que o Courel, como a Cumbria dos poetas lakistas, está no mapa dos espazos elixidos onde se encarnou con máis intensidade o que Luís Pimentel denominou “a maior milagre do mundo”. A poesía. Ese intre extraordinario, senti-pensante, no que a boca da humanidade enxamea e transmite de xeracións a xeracións verdades inexplicábeis por outros medios, verdades só visíbeis pola fiestra onde se tecen os “fius da auga” cos “fius do soño”. Aí onde o Cantar dos Cantares proclama con ledicia: “Chegado é o tempo da canción”. E en Uxío, “a canción moula leloula”. Mais tamén na estremeira da dor, César Vallejo di en Poemas Humanos: “Morreu a miña eternidade e estou a velala”. En Novoneyra, a eternidade aínda ten de andar, pois na bisbarra universal ten a tarefa do descoñecido: “ Vaise vaise / o camiño d’aire do aire polo aire / camiñando cara a un sitio aonde nunca foi nadie…” Read the rest of this entry »

| Posted in Ensaio, Fotografía, Lingua, literatura, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)
05.16.10

A CAZA A GARZÓN (O ‘macarthismo’ español, paso a paso)

Son dez artigos publicados no xornal El País, entre setembro do 2008 e o 15 de maio do 2010, un día despois de que se consumara a operación do acoso contra Baltasar Garzón, o único xuíz que intentou investigar os crimes contra a humanidade cometidos polo franquismo, tanto o xenocido do que dan fe os máis de cen mil desaparecidos, os seres das “cunetas”, como o caso dos meniños roubados ás familias vencidas. Penso que compoñen un relato, paso a paso, deste episodio noxento de neofranquismo e “macarthismo” na España do século XXI.
La estrella (6.9.2008)A Baltasar Garzón se le atribuye como un estigma la condición de juez estrella. Es precisamente el periodismo más onanista y egocéntrico el que le reprocha un protagonismo excesivo. Y el brillo de la estrella de Garzón molesta también a esos personajes penumbrosos, perezosos y oblicuos que sólo se dignan salir del Castillo a la luz pública con un tintineo de llaves para reclamar la Justicia como una posesión corporativa. En cambio, y en relación con la Justicia, la imagen de la estrella a mí me remite siempre a un western que talló nuestras vidas desde la infancia. “High Noon”, dirigida por Zinnemann. Titulada en España “Solo ante el peligro”. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Ensaio, Lugares da Memoria, Sen clasificar | Comentarios desactivados en A CAZA A GARZÓN (O ‘macarthismo’ español, paso a paso)
05.3.10

Teses de Filosofía da Historia (I)

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/hl_RSYvS9Wo" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

| Posted in Ecoloxía, Ensaio, literatura, Lugares da Memoria, Poemas, video | Comentarios desactivados en Teses de Filosofía da Historia (I)
03.31.10

SABES O QUE ESTÁS A PIQUES DE FACER?

Co título “A boca da literatura (Memoria, ecoloxía, lingua)”, este é o texto íntegro do discurso de ingreso na Academia Galega, lido por Manuel Rivas Barrós o 12 de decembro do 2009 no paraninfo da Universidade da Coruña:

Hai un intre na Antígona de Sófocles en que o Coro di:

Andan por aí infinidade de cousas estrañas
pero ningunha máis estraña que o ser humano.
Esa cousa que é o home avanza
mesmo á linde das rutas do agrisado mar
con borrascoso ávrego, atravesándoo
baixo a ameaza de vagas que brúan ao seu redor.

Xa estamos na linde das rutas do agrisado mar. O máis estraño anda á procura dunha boca. E esa boca, a do máis estraño (o máis formidábel, o máis abraiante, o máis terríbel), é a boca da literatura. Read the rest of this entry »

| Posted in Ensaio | Comentarios desactivados en SABES O QUE ESTÁS A PIQUES DE FACER?