06.2.10

POSTAL PARA NORUEGA (Cabo Vilano)


Velaí,
onde naceran os ollos
da flor de namorar,
o sepulcro da miña ollada.
Decapitado o día,
só o faro compensa na noite
o silencio afogado dos peixes
no viveiro da morte.

A imaxe mostra o impacto da “piscifactoría”, de capital noruegués, autorizada no derradeiro consello da Xunta de Fraga, e que estragou para sempre un dos máis senlleiros espazos naturais na beiramar da Galiza, o do cabo Vilano, na Costa da Morte.

| Posted in Ecoloxía, Fotografía, Lugares da Memoria, Poemas | Comentarios desactivados en POSTAL PARA NORUEGA (Cabo Vilano)
05.27.10

A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN (A Marcos Valcárcel)

Veñen as palabras reclamar o seu,
o subtraído.
Fóra dos campos de traballo,
móvense coidadosas como a porcelana
ou o primeiro día de abril.
Non osmas o recendo higrófilo
das súas follas de espiga,
a suor argonauta do seu gran?
Existen.
Existe o aviador que le braille na noite.
Existe a vesga que leva voces baixas
no seu paxe de ourizos.
Existe a boca da literatura,
a tola que fala soa
como unha medusa.
Existe a boca do pozo que enxamea,
polposa, mal falada,
protexendo os seus.
Existe outra saudade.
Existe o tren onde viaxa unha saudade
desposuída de tristura.
Dormen as palabras
baixo o alzheimer das pontes.
Nos sumidoiros desenvólvese a historia:
as falsas testemuñas torturan os poemas.
No tormento da asfixia,
perden o ar,
a valiosa información.
Salvaranse os que simulen a morte
nun esplendor de herba.
Ou os que lembren un romance de cego
onde todo se conta
sen esperanza e sen medo.
Ou aqueles que rescate a enigmática organización
das palabras en vilo.

| Posted in Fotografía, literatura, Poemas | Comentarios desactivados en A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN (A Marcos Valcárcel)
05.18.10

MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)


Todo o que pasou ó meu pobo, pasoume a min.
Todo o que pasou ó home, pasoume a min.
Así falou Uxío Novoneyra, a quen hoxe lembramos na terra na que el fixo que pousase a esfera para ser un centro do universo. O Courel, Galicia, a estrela do luceiro, os círculos todos do cosmos estaban aí, mais alguén tiña de termar, tiña de lindar, tiña de chamar polo soño da esfera para que pousase aquí. E facer do Courel a un tempo un escenario e un miradoiro sen paredes. Así que, por mor d’Os Eidos, dese primeiro círculo poético Uxío Novoneyra, podemos dicir que o Courel, como a Cumbria dos poetas lakistas, está no mapa dos espazos elixidos onde se encarnou con máis intensidade o que Luís Pimentel denominou “a maior milagre do mundo”. A poesía. Ese intre extraordinario, senti-pensante, no que a boca da humanidade enxamea e transmite de xeracións a xeracións verdades inexplicábeis por outros medios, verdades só visíbeis pola fiestra onde se tecen os “fius da auga” cos “fius do soño”. Aí onde o Cantar dos Cantares proclama con ledicia: “Chegado é o tempo da canción”. E en Uxío, “a canción moula leloula”. Mais tamén na estremeira da dor, César Vallejo di en Poemas Humanos: “Morreu a miña eternidade e estou a velala”. En Novoneyra, a eternidade aínda ten de andar, pois na bisbarra universal ten a tarefa do descoñecido: “ Vaise vaise / o camiño d’aire do aire polo aire / camiñando cara a un sitio aonde nunca foi nadie…” Read the rest of this entry »

| Posted in Ensaio, Fotografía, Lingua, literatura, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)
05.16.10

A MEMORIA ECOLÓXICA DA MÚSICA


Palco de música de Vixoi (Bergondo, A Coruña)

| Posted in Ecoloxía, Fotografía, Lugares da Memoria, Música | Comentarios desactivados en A MEMORIA ECOLÓXICA DA MÚSICA
05.12.10

O ‘HOTEL’ DOS EMIGRANTES (Porto de Bos Aires)


O país portátil, a nación do desexo
Xunto co “poema visual”, inspirado na vella sala de cuarentena do ironicamente chamado “Hotel dos Emigrantes”, na Dársena de Bos Aires, rescato este texto, en lembranza de Chacabuco, 955, e a prol do voto dos emigrantes nas eleccións galegas. E fágoo fronte ao desnorte do actual nacionalismo galego que xustamente debería encabezar a campaña para defender o espazo dos dereitos democráticos aquén e alén das fronteiras “estatais”. A subtracción do voto emigrante reforzaría un proceso de demouca, deconstrucción e desuniversalización de Galicia. Coido que é un grave erro táctico, estratéxico e óptico que se debería revisar con urxencia e que só vai beneficiar á dereita que acabará tecendo aínda máis a arañeira na diáspora, mentres o galeguismo e a esquerda, e especialmente o galeguismo, fican de “malos da película”. Que paradoxo! Fóra de xogo os que sobreviviron no corazón do exilio e da emigración. Algúns maxíns tan benintencionados como despistados historicamente, ou non entenden ou desentenden ou caen nunha visión territorial administrativa e provinciana do que Galicia é, esquecendo que unha comunidade está integrada pola xente que partilla dereitos e vontade para formala. Os esforzos dos galegos “metropolitanos” deberían orientarse ao mantenimento dos dereitos dos nosos emigrantes e, ao tempo, á conquista dos dereitos de participación política dos inmigrantes que actualmente viven e traballan na nosa terra, que son os nosos conveciños veñan de onde veñan e fan que Galicia non esmoreza, como dicía un vello do Courel, “desadornada de xente”. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Emigración, Fotografía, Lugares da Memoria, Poemas | Comentarios desactivados en O ‘HOTEL’ DOS EMIGRANTES (Porto de Bos Aires)
05.5.10

O berro do Gernika no Pórtico da Gloria


GRAFFITI
Toi, qui que tu sois, écoute sous cette dalle l’âme que je fus.
Un home heureux quand il sculpta l’apocalypse dans l’atelier de Mateo.
Et les trois chevaux de l’Adoration.
Et la sirène poisson du grand choeur dont je rêvai le visage
Tandis qu’elle appparaissait sous les mille et cent mille baisers du burin.
Le ciseau peignit sa longue chevelure.
Toute ma vie j’ai senti l’étreinte de ses ailes.
Et elle avait quatre jambes:
De louve, de vache sauvage.
A l’intériur elle était chaude comme une pierre.

Toi, qui que tu sois, peut-être ignores-tu que la pierre est chaude.
Comme la montagne.
Ses yeux sont verts. Is étincelllent dans le soleil couchant.
La pierre consume les mains en une flamme bleu nuit.
Conme la montagne en elle coule un sang de baie, de rouge dragon.
Je remercie la pierre de cet amour qu’elle m’a donné.
La brûlure, cette compagne, dans l’enfer de mes jours.

Toi, qui que tu sois, peut-être ignores-tu que la pierre parle.
Elle a raconté tout ce que tu vois à présent.
Elle a vaincu la mort, la paix éternelle.
Elle m’a enseigné cette langue que le vent n’emporte pas.
Toi, qui que tu sois, je fus son ami, á elle.

Que la culpabilité ni la pitié en t’arrête.
Du fond des entrailles lis-moi à voix haute.
Je veux juste entendre de ta bouche ce que je fus.

Toi, qui que tu sois, je fus son ami, à elle.
Je fus tailleur de pierre à Compostelle.
Je fus son ami, son ami, à elle.

(Traduit du galicien par Paloma León)

| Posted in Fotografía, Lugares da Memoria, Poemas | Comentarios desactivados en O berro do Gernika no Pórtico da Gloria
04.26.10

A ‘caixa’ de Pandora

| Posted in Fotografía, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en A ‘caixa’ de Pandora
04.17.10

XA NUNCA MÁIS UN DEUS CONFIARÁ NO MUNDO (John Montague)

| Posted in Ecoloxía, Fotografía, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en XA NUNCA MÁIS UN DEUS CONFIARÁ NO MUNDO (John Montague)
04.11.10

A DORNA DA MEMORIA (Costa da Morte, abril 2010)

| Posted in Fotografía, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en A DORNA DA MEMORIA (Costa da Morte, abril 2010)
04.11.10

A ARCA DOS LIBROS (Costa da Morte, IIª República)

| Posted in Fotografía, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en A ARCA DOS LIBROS (Costa da Morte, IIª República)