05.20.10

A IMPOSICIÓN

As palabras vanse liberando dos secuestradores. Velaí a imposición lingüística, o Decreto torvo, o Malquerido. Por que esa teima na “educación infantil”, en afastar os meniños da lingua galega, en imporlles a ignorancia por orde dos proxenitores?
O aforismo: Quen tiña a chave escolleu o cadeado.

| Posted in aforismo, Lingua | Comentarios desactivados en A IMPOSICIÓN
05.18.10

PACTO E DECRETO (poema xornalístico)

O Presidente trouxo unha gran noticia: o gran pacto.
Queremos un gran pacto, dixo.
Queremos a paz, dixo.
Entón, retirarán a declaración de guerra,
o decreto de hostilidades?,
preguntou o xornalista máis inxenuo.
Ah, iso non!, respondeu o Presidente.
Non oíron falar da “paz hostil”?

| Posted in aforismo, Lingua, literatura, Poemas | Comentarios desactivados en PACTO E DECRETO (poema xornalístico)
05.18.10

MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)


Todo o que pasou ó meu pobo, pasoume a min.
Todo o que pasou ó home, pasoume a min.
Así falou Uxío Novoneyra, a quen hoxe lembramos na terra na que el fixo que pousase a esfera para ser un centro do universo. O Courel, Galicia, a estrela do luceiro, os círculos todos do cosmos estaban aí, mais alguén tiña de termar, tiña de lindar, tiña de chamar polo soño da esfera para que pousase aquí. E facer do Courel a un tempo un escenario e un miradoiro sen paredes. Así que, por mor d’Os Eidos, dese primeiro círculo poético Uxío Novoneyra, podemos dicir que o Courel, como a Cumbria dos poetas lakistas, está no mapa dos espazos elixidos onde se encarnou con máis intensidade o que Luís Pimentel denominou “a maior milagre do mundo”. A poesía. Ese intre extraordinario, senti-pensante, no que a boca da humanidade enxamea e transmite de xeracións a xeracións verdades inexplicábeis por outros medios, verdades só visíbeis pola fiestra onde se tecen os “fius da auga” cos “fius do soño”. Aí onde o Cantar dos Cantares proclama con ledicia: “Chegado é o tempo da canción”. E en Uxío, “a canción moula leloula”. Mais tamén na estremeira da dor, César Vallejo di en Poemas Humanos: “Morreu a miña eternidade e estou a velala”. En Novoneyra, a eternidade aínda ten de andar, pois na bisbarra universal ten a tarefa do descoñecido: “ Vaise vaise / o camiño d’aire do aire polo aire / camiñando cara a un sitio aonde nunca foi nadie…” Read the rest of this entry »

| Posted in Ensaio, Fotografía, Lingua, literatura, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)