05.27.10

A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN (A Marcos Valcárcel)

Veñen as palabras reclamar o seu,
o subtraído.
Fóra dos campos de traballo,
móvense coidadosas como a porcelana
ou o primeiro día de abril.
Non osmas o recendo higrófilo
das súas follas de espiga,
a suor argonauta do seu gran?
Existen.
Existe o aviador que le braille na noite.
Existe a vesga que leva voces baixas
no seu paxe de ourizos.
Existe a boca da literatura,
a tola que fala soa
como unha medusa.
Existe a boca do pozo que enxamea,
polposa, mal falada,
protexendo os seus.
Existe outra saudade.
Existe o tren onde viaxa unha saudade
desposuída de tristura.
Dormen as palabras
baixo o alzheimer das pontes.
Nos sumidoiros desenvólvese a historia:
as falsas testemuñas torturan os poemas.
No tormento da asfixia,
perden o ar,
a valiosa información.
Salvaranse os que simulen a morte
nun esplendor de herba.
Ou os que lembren un romance de cego
onde todo se conta
sen esperanza e sen medo.
Ou aqueles que rescate a enigmática organización
das palabras en vilo.

| Posted in Fotografía, literatura, Poemas | Comentarios desactivados en A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN (A Marcos Valcárcel)
05.18.10

PACTO E DECRETO (poema xornalístico)

O Presidente trouxo unha gran noticia: o gran pacto.
Queremos un gran pacto, dixo.
Queremos a paz, dixo.
Entón, retirarán a declaración de guerra,
o decreto de hostilidades?,
preguntou o xornalista máis inxenuo.
Ah, iso non!, respondeu o Presidente.
Non oíron falar da “paz hostil”?

| Posted in aforismo, Lingua, literatura, Poemas | Comentarios desactivados en PACTO E DECRETO (poema xornalístico)
05.18.10

MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)


Todo o que pasou ó meu pobo, pasoume a min.
Todo o que pasou ó home, pasoume a min.
Así falou Uxío Novoneyra, a quen hoxe lembramos na terra na que el fixo que pousase a esfera para ser un centro do universo. O Courel, Galicia, a estrela do luceiro, os círculos todos do cosmos estaban aí, mais alguén tiña de termar, tiña de lindar, tiña de chamar polo soño da esfera para que pousase aquí. E facer do Courel a un tempo un escenario e un miradoiro sen paredes. Así que, por mor d’Os Eidos, dese primeiro círculo poético Uxío Novoneyra, podemos dicir que o Courel, como a Cumbria dos poetas lakistas, está no mapa dos espazos elixidos onde se encarnou con máis intensidade o que Luís Pimentel denominou “a maior milagre do mundo”. A poesía. Ese intre extraordinario, senti-pensante, no que a boca da humanidade enxamea e transmite de xeracións a xeracións verdades inexplicábeis por outros medios, verdades só visíbeis pola fiestra onde se tecen os “fius da auga” cos “fius do soño”. Aí onde o Cantar dos Cantares proclama con ledicia: “Chegado é o tempo da canción”. E en Uxío, “a canción moula leloula”. Mais tamén na estremeira da dor, César Vallejo di en Poemas Humanos: “Morreu a miña eternidade e estou a velala”. En Novoneyra, a eternidade aínda ten de andar, pois na bisbarra universal ten a tarefa do descoñecido: “ Vaise vaise / o camiño d’aire do aire polo aire / camiñando cara a un sitio aonde nunca foi nadie…” Read the rest of this entry »

| Posted in Ensaio, Fotografía, Lingua, literatura, Lugares da Memoria | Comentarios desactivados en MOULA LELOULA (Por Novoneyra, no Courel, 17 de maio 2010)
05.13.10

ESCRITO EN CERA BRAVA

Non hai canto a ningún “soporte” como o que fixo Baudri de Bourgueil ás súas táboas de cera, en “Ludendo de tabulis suis”, aló polo século XI:
“Oxalá os nosos xogos comúns se prolonguen eternamente; quero dicir: oxalá nunca me vexa privado das miñas táboas. Vivirei onda vós; vós vivides ao meu carón. Que á fin unha tumba única nos acolla. Amén”.
Agora que o penso, a mellor literatura semella estar escrita en cera. En cera brava. A que fan as abellas fóra da colmea.

| Posted in aforismo, Ecoloxía, literatura | Comentarios desactivados en ESCRITO EN CERA BRAVA
05.8.10

To overcome the bleakest of situations

FICTION REVIEW: Books Burn Badly By Manuel Rivas, translated by Jonathan Dunne, Harvill Secker, 548pp, http://www.irishtimes.com/newspaper/weekend/2010/0417/1224268509115.html

reviewed by ALISON RIBEIRO DE MENEZES

BOOKS BURN BADLY is a novelistic tour-de-force by Galician writer, Manuel Rivas. Much longer than his previous works, this hefty tome is the major book that his readers have been waiting for. It’s not that Rivas’s previous works failed to convince. The power and enchantment of both The Carpenter’s Pencil and the stories of Vermeer’s Milkmaid clearly announced the emergence of a formidable narrative talent. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Criticas, literatura | Comentarios desactivados en To overcome the bleakest of situations
05.3.10

Teses de Filosofía da Historia (I)

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/hl_RSYvS9Wo" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

| Posted in Ecoloxía, Ensaio, literatura, Lugares da Memoria, Poemas, video | Comentarios desactivados en Teses de Filosofía da Historia (I)