06.2.10

POSTAL PARA NORUEGA (Cabo Vilano)


Velaí,
onde naceran os ollos
da flor de namorar,
o sepulcro da miña ollada.
Decapitado o día,
só o faro compensa na noite
o silencio afogado dos peixes
no viveiro da morte.

A imaxe mostra o impacto da “piscifactoría”, de capital noruegués, autorizada no derradeiro consello da Xunta de Fraga, e que estragou para sempre un dos máis senlleiros espazos naturais na beiramar da Galiza, o do cabo Vilano, na Costa da Morte.

| Posted in Ecoloxía, Fotografía, Lugares da Memoria, Poemas | Comentarios desactivados en POSTAL PARA NORUEGA (Cabo Vilano)
05.27.10

A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN (A Marcos Valcárcel)

Veñen as palabras reclamar o seu,
o subtraído.
Fóra dos campos de traballo,
móvense coidadosas como a porcelana
ou o primeiro día de abril.
Non osmas o recendo higrófilo
das súas follas de espiga,
a suor argonauta do seu gran?
Existen.
Existe o aviador que le braille na noite.
Existe a vesga que leva voces baixas
no seu paxe de ourizos.
Existe a boca da literatura,
a tola que fala soa
como unha medusa.
Existe a boca do pozo que enxamea,
polposa, mal falada,
protexendo os seus.
Existe outra saudade.
Existe o tren onde viaxa unha saudade
desposuída de tristura.
Dormen as palabras
baixo o alzheimer das pontes.
Nos sumidoiros desenvólvese a historia:
as falsas testemuñas torturan os poemas.
No tormento da asfixia,
perden o ar,
a valiosa información.
Salvaranse os que simulen a morte
nun esplendor de herba.
Ou os que lembren un romance de cego
onde todo se conta
sen esperanza e sen medo.
Ou aqueles que rescate a enigmática organización
das palabras en vilo.

| Posted in Fotografía, literatura, Poemas | Comentarios desactivados en A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN (A Marcos Valcárcel)
05.18.10

PACTO E DECRETO (poema xornalístico)

O Presidente trouxo unha gran noticia: o gran pacto.
Queremos un gran pacto, dixo.
Queremos a paz, dixo.
Entón, retirarán a declaración de guerra,
o decreto de hostilidades?,
preguntou o xornalista máis inxenuo.
Ah, iso non!, respondeu o Presidente.
Non oíron falar da “paz hostil”?

| Posted in aforismo, Lingua, literatura, Poemas | Comentarios desactivados en PACTO E DECRETO (poema xornalístico)
05.12.10

O ‘HOTEL’ DOS EMIGRANTES (Porto de Bos Aires)


O país portátil, a nación do desexo
Xunto co “poema visual”, inspirado na vella sala de cuarentena do ironicamente chamado “Hotel dos Emigrantes”, na Dársena de Bos Aires, rescato este texto, en lembranza de Chacabuco, 955, e a prol do voto dos emigrantes nas eleccións galegas. E fágoo fronte ao desnorte do actual nacionalismo galego que xustamente debería encabezar a campaña para defender o espazo dos dereitos democráticos aquén e alén das fronteiras “estatais”. A subtracción do voto emigrante reforzaría un proceso de demouca, deconstrucción e desuniversalización de Galicia. Coido que é un grave erro táctico, estratéxico e óptico que se debería revisar con urxencia e que só vai beneficiar á dereita que acabará tecendo aínda máis a arañeira na diáspora, mentres o galeguismo e a esquerda, e especialmente o galeguismo, fican de “malos da película”. Que paradoxo! Fóra de xogo os que sobreviviron no corazón do exilio e da emigración. Algúns maxíns tan benintencionados como despistados historicamente, ou non entenden ou desentenden ou caen nunha visión territorial administrativa e provinciana do que Galicia é, esquecendo que unha comunidade está integrada pola xente que partilla dereitos e vontade para formala. Os esforzos dos galegos “metropolitanos” deberían orientarse ao mantenimento dos dereitos dos nosos emigrantes e, ao tempo, á conquista dos dereitos de participación política dos inmigrantes que actualmente viven e traballan na nosa terra, que son os nosos conveciños veñan de onde veñan e fan que Galicia non esmoreza, como dicía un vello do Courel, “desadornada de xente”. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Emigración, Fotografía, Lugares da Memoria, Poemas | Comentarios desactivados en O ‘HOTEL’ DOS EMIGRANTES (Porto de Bos Aires)
05.5.10

O berro do Gernika no Pórtico da Gloria


GRAFFITI
Toi, qui que tu sois, écoute sous cette dalle l’âme que je fus.
Un home heureux quand il sculpta l’apocalypse dans l’atelier de Mateo.
Et les trois chevaux de l’Adoration.
Et la sirène poisson du grand choeur dont je rêvai le visage
Tandis qu’elle appparaissait sous les mille et cent mille baisers du burin.
Le ciseau peignit sa longue chevelure.
Toute ma vie j’ai senti l’étreinte de ses ailes.
Et elle avait quatre jambes:
De louve, de vache sauvage.
A l’intériur elle était chaude comme une pierre.

Toi, qui que tu sois, peut-être ignores-tu que la pierre est chaude.
Comme la montagne.
Ses yeux sont verts. Is étincelllent dans le soleil couchant.
La pierre consume les mains en une flamme bleu nuit.
Conme la montagne en elle coule un sang de baie, de rouge dragon.
Je remercie la pierre de cet amour qu’elle m’a donné.
La brûlure, cette compagne, dans l’enfer de mes jours.

Toi, qui que tu sois, peut-être ignores-tu que la pierre parle.
Elle a raconté tout ce que tu vois à présent.
Elle a vaincu la mort, la paix éternelle.
Elle m’a enseigné cette langue que le vent n’emporte pas.
Toi, qui que tu sois, je fus son ami, á elle.

Que la culpabilité ni la pitié en t’arrête.
Du fond des entrailles lis-moi à voix haute.
Je veux juste entendre de ta bouche ce que je fus.

Toi, qui que tu sois, je fus son ami, à elle.
Je fus tailleur de pierre à Compostelle.
Je fus son ami, son ami, à elle.

(Traduit du galicien par Paloma León)

| Posted in Fotografía, Lugares da Memoria, Poemas | Comentarios desactivados en O berro do Gernika no Pórtico da Gloria
05.3.10

Teses de Filosofía da Historia (I)

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/hl_RSYvS9Wo" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

| Posted in Ecoloxía, Ensaio, literatura, Lugares da Memoria, Poemas, video | Comentarios desactivados en Teses de Filosofía da Historia (I)
05.3.10

ASÍ SE FAI UN POEMA

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/DjWpSodu1d0" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

| Posted in Ecoloxía, Lugares da Memoria, Poemas, video | Comentarios desactivados en ASÍ SE FAI UN POEMA
04.19.10

OUTRA VEZ, OUTRA VEZ, OUTRA VEZ

Juan Gelman está estes días entre nós con esa condición de “Galego Escritor Universal”. Esa boa idea de que en Galicia pouse a esfera. Tecer o país da empatía. Ser brasón de náufragos, emigrantes e exilados. Ser nación de diáspora. Iso que tamén nos queren roubar coa complicidade de moitos despistados: o voto dos ausentes. Galicia naceu e renaceu na emigración, no exilio e nas factorías dos soños transatlánticos. Se nos amputan a diáspora, se escachizan a nosa “aldea global”, entón si, o derradeiro que apaghe a lus. Ficaremos nunha neo-provincia, votando os fantasmas interiores nos marmóricos predios da única industria en expansión: as Pompas Fúnebres. O voto dos emigrantes non é un atraso, non; pola contra, no mundo de hoxe é un espazo máis dos dereitos humanos e de partillar identidades. O que teñen que facer os políticos preguiceiros e pór en marcha dunha vez un sistema honesto de votación, que é, por certo, o que demandan os colectivos de emigrantes. Mais sempre é máis doado sacar a motoserra. Se se consuma, será outro paso, talvez o máis grave, no proceso de deconstrucción e subtracción: esgazar a Galicia territorial da Galicia da diáspora. Cómpre volver a reinvidicar a saudade, esa reserva de melancolía activa.
Dende hai tempo, nese mester de re-existir, préstame moito ler un poema de Juan Gelman, do libro “Si dulcemente” (escrito no exilio), moi sinxelo na feitura e moi denso de información histórica sentipensante,

ESPERAN
Vamos a empezar la lucha otra vez / el enemigo
está claro y vamos a empezar otra vez /
vamos a corregir los errores del alma/
sus malapenas / sus desastres / tantos compañeritos

derramados / hijitos derramados / vamos
a empezar / llegó el día con su
recordación de muerte / llegó la
noche con su recordación de muerte

llegó la muerte con su recordación/
nosotros vamos a empezar otra vez/
otra vez vamos a empezar/
otra vez vamos a empezar nosotros

contra la gran derrota del mundo/
compañeritos que no terminan/ o
arden en la memoria como fuegos/
otra vez/otra vez/ otra vez

| Posted in Artigos, Emigración, Poemas | Comentarios desactivados en OUTRA VEZ, OUTRA VEZ, OUTRA VEZ
04.17.10

ALALÁ DA NOITE (Con Berrogüeto)

Eu de noite iría de noite,
no medio do temporal.
Ir de día á luz do día
dáme medo miña nai.

No fondo do teu ollare
unha gamela abanea.
Quen se puidera afogare
na ardora dunha misteira.

O que soño é verdade
como o silencio é un falare.
Se roubei o teu retrato
foi para aprender a mirare.

Eu non sabía que había
tanta alegría nas bágoas
nin neve nas bidueiras
nin esperanza nas mágoas.

Eu de noite iría de noite,
no medio do temporal.
Ir de día á luz do día
dáme medo miña nai.

| Posted in Poemas | Comentarios desactivados en ALALÁ DA NOITE (Con Berrogüeto)
04.9.10

MEU AMOR CONTRABANDISTA

Meu amor anda ás crebas pola beiramar.
Vai preñada de vento,
vai preñada de néboa,
do lóstrego vai,
todo o apaña
apáñao todo
coa luz belísima do seu vesgo ollar.
O que ben que leva co temporal,
como o amansa,
24 fotogramas por minuto,
a dureza mística,
a luz facinorosa
do seu pestanexar.
E el dálle zapatos sempre do mesmo pé,
o andar dos deuses
coxos do mar.
Meu amor enche o ventre
de seixos silábicos,
de runas, de aghoams,
de voces baixas,
pictogramas coprófagos
que crían nos excrementos da lúa.
Meu amor anda ás crebas pola beira da esfera,
nas estradas solitarias,
no ceo dos manequíns
onde rompen as nubes,
no cemiterio dos pingüíns xigantes
cos seus portafolios de naturezas mortas.
Vai preñada por dentro,
cara a dentro,
como unha guía en tempo de éxodo.
Ese ollar delincuente,
ese corpo de contrabandista de seda,
esa voz rouca.
Durmía cos ollos abertos meu amor.
Non sei vivir
sen o rumor do seu vesgo ollar.
Meu amor anda ás crebas na noite.
Apaña os restos aleixoados
do ben e do mal,
un cargamento ultramarino de esdrúxulas,
un fardo de cousas septiformes,
o contedor de frascos de potencias da alma.
Veni Sancte Spiritus,
meu amor atopou o bébedo Xonás.
Meu amor di que Xonás era el o gran peixe.
Xonás preñado de seu,
de abismo.
Meu amor funde os pés na area,
leva no ventre un arfar canso de nai virxe,
un canto de gorxa inuit,
o nome impronunciábel do mesmo temporal.
Meu amor vai parindo de pé
o poema da illa.
Sediame eu,
cercada polas ondas,
o corpo aberto,
a ollada fértil,
as mans vesgas
a amasar,
a levedar o tempo petrificado.
Et tui amoris in eis ignem accende
and kindle in them the fire of thy love.
Meu amor enténdose co mar,
ese fillo de puta,
meu amor.

(De “A desaparición da neve”, 2009)

| Posted in Poemas | Comentarios desactivados en MEU AMOR CONTRABANDISTA