06.2.10

A FESTA

Manuel Rivas: Salvajada (En Días Como Hoy)

| Posted in Sen clasificar | Comentarios desactivados en A FESTA
05.16.10

A CAZA A GARZÓN (O ‘macarthismo’ español, paso a paso)

Son dez artigos publicados no xornal El País, entre setembro do 2008 e o 15 de maio do 2010, un día despois de que se consumara a operación do acoso contra Baltasar Garzón, o único xuíz que intentou investigar os crimes contra a humanidade cometidos polo franquismo, tanto o xenocido do que dan fe os máis de cen mil desaparecidos, os seres das “cunetas”, como o caso dos meniños roubados ás familias vencidas. Penso que compoñen un relato, paso a paso, deste episodio noxento de neofranquismo e “macarthismo” na España do século XXI.
La estrella (6.9.2008)A Baltasar Garzón se le atribuye como un estigma la condición de juez estrella. Es precisamente el periodismo más onanista y egocéntrico el que le reprocha un protagonismo excesivo. Y el brillo de la estrella de Garzón molesta también a esos personajes penumbrosos, perezosos y oblicuos que sólo se dignan salir del Castillo a la luz pública con un tintineo de llaves para reclamar la Justicia como una posesión corporativa. En cambio, y en relación con la Justicia, la imagen de la estrella a mí me remite siempre a un western que talló nuestras vidas desde la infancia. “High Noon”, dirigida por Zinnemann. Titulada en España “Solo ante el peligro”. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Ensaio, Lugares da Memoria, Sen clasificar | Comentarios desactivados en A CAZA A GARZÓN (O ‘macarthismo’ español, paso a paso)
04.20.10

O GOLPE DOS TORVOS

Estamos nun tempo torvo, onde a iniciativa semellan levala as togas torvas.
Aquel acto foi silenciado por case todos os medios, torvos ou non. Falo da primeira convocatoria pública de denuncia contra o proceso de queima de Baltasar Garzón, a que tivo lugar na praza do Obradoiro de Santiago de Compostela, o 25 de setembro do 2009. E alí xa se chamou a unha marea cívica, porque o caso Garzón non é un affaire persoal, non é un asunto que só afecte a un xuíz, ollado con maior ou menor simpatía. É un movemento torvo para pór un “punto final” que relixitime o franquismo pola vía indirecta de encausar a quen mellor encarna hoxe en España a loita por unha xustiza universal que persiga os crimes contra a humanidade. A ampliación dese espazo xurídico sería o único xeito de rematar cos tiranías e os xenocidios. Por desgraza, aínda hai moita xente, verbo do caso Garzón, que non é quen de estabelecer a diferenza entre discrepancias ou matices co que é a gran contradición principal: humanidade ou inhumanidade.
Que dicía o Manifesto do Obradoiro? Velaí vai: “Este lugar, a praza do Obradoiro de Santiago de Compostela, en Galicia, é un local universal.
O que nos convoca, o que nos autoconvoca hoxe aquí, ten un nome, Baltasar Garzón, e sobre todo é a causa que el, entre outros, abandeirou de xeito exemplar: a dunha xustiza universal. Unha xustiza, entrelazada á liberdade, que nos permita albiscar outro orde das cousas, un mundo mellor onde non haxa respiro para as organizacións mafiosas que todo o corrompen nin para aqueles usurpadores do poder que cometeron ou cometen crimes contra a humanidade. Read the rest of this entry »

| Posted in Sen clasificar | Comentarios desactivados en O GOLPE DOS TORVOS
04.7.10

A REPÚBLICA DE MONTE ALTO

| Posted in Sen clasificar | Comentarios desactivados en A REPÚBLICA DE MONTE ALTO
03.20.10

Galicia e o ‘buraco in progress’

Se tivese que escoller agora dúas viñetas de Castelao, unha sería a do gato cínico que recita a Bécquer: “Volverán las oscuras golondrinas en su balcón los nidos a colgar… Pero aquela que papei o ano pasado, esa non volverá.” E a outra? A outra é aquela na que aparecen unha nai e un meniño e a muller pregunta: “Por que non queres ir á escola?”. E o rapaciño di: “Porque sempre me preguntan o que non sei”. Read the rest of this entry »

| Posted in Artigos, Sen clasificar | Comentarios desactivados en Galicia e o ‘buraco in progress’
03.20.10

A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN

Veñen as palabras reclamar o seu,
o subtraído.
Fóra dos campos de traballo,
móvense coidadosas como a porcelana
ou o primeiro día de abril.
Non osmas o recendo higrófilo
das súas follas de espiga,
o suor argonauta do seu gran?
Existen.
Existe o aviador que le braille na noite.
Existe a vesga que leva voces baixas
no seu paxe de ourizos.
Existe a boca da literatura,
a tola que fala soa
como unha medusa.
Existe a boca do pozo que enxamea,
polposa, mal falada,
protexendo os seus.
Existe outra saudade.
Existe o tren onde viaxa unha saudade
desposuída.
Dormen as palabras
baixo o alzheimer das pontes.
Nos sumidoiros desenvólvese a historia:
as falsas testemuñas torturan os poemas.
No tormento da asfixia,
perden o ar,
a valiosa información.
Salvaranse os que simulen a morte
nun esplendor de herba.
Ou os que lembren un romance de cego
onde todo se conta
sen esperanza e sen medo.
Ou aqueles que rescate a enigmática organización
das palabras en vilo.