GIUSEPPE VERDI E A “GUERRA SUCIA” CONTRA O GALEGO

Giuseppe Verdi estaba tan comprometido coa liberdade, na vida e na creación, que sempre resulta actual. Está moi ben que miles de persoas vibren en A Coruña, no festival de Opera, cando se pon en escena algunha das súas obras. Así foi o ano pasado co seu “Macbeth” e foi o sábado, 8 de maio, coa Messa di Requiem, dedicada a súa compañeiro de loitas o poeta Manzoni. Mais estaría ben tamén que ademais do goce estético das obras de Verdi se sentira algo do que el expresou a respecto da humanidade. É dicir, que deixaramos “voar os pensamentos” (Va, pensiero, sull’ali dorate…) e sentir até que punto nos poden interpelar sobre o mundo no que vivimos. E moi en particular na Galicia de hoxe, onde se está a perpetrar, con tantas conciencias en suspenso, o espolio da biodiversidade, na natureza e na cultura, e a subtracción do máis valioso patrimonio da nosa historia: o idioma de Galicia. A máis complexa e laboriosa creación espiritual: a lingua de Galicia. Falamos outras linguas, mais Galiza foi o berce do galego ou galego-portugués, que hoxe é unha lingua universal. De non mediar axiña unha reacción masiva contra o sinistro e torvo decreto do actual Goberno para o galego no ensino, de non pararse esta “guerra sucia” contra o galego, estariamos baixando un chanzo máis na degradación como pobo e situándonos en coordenadas límites cara a extinción real da lingua a mediados deste século. A igual que na defensa dos recursos naturais, o compromiso de conservación da lingua é unha obriga ética coas xeracións do futuro e co resto da humanidade: correspóndenos a custodia dese valor.
Os miles de persoas que escoitan as obras de Verdi engaioladas no palacio da Opera da Coruña, e que aplauden con paixón durante longos minutos, farían ben en pensar durante uns segundos que fíos hai hoxe entre aquilo que Verdi expresou de xeito sublime e o que sucede neste tempo de nós:
Va, pensiero, sull’ali dorate,
va, ti posa sui clivi, sui colli,
ore olezzano tepide e molli
l’aure dolci del suolo natal!
(…)
Oh, mia patria si bella e perduta
Oh, remembranza si cara e fatal!

(O canto dos escravos hebreos en “Nabucco”)

| Maio 9th, 2010 | Posted in Artigos, Ecoloxía |

Comments are closed.